دیار «دیدار»

درود

بر بندگان شايسته كارت،

آنها كه برگزيديشان،

بر پيامبرمان، پيامبران و امامان

پيشرو هايمان در راسته‌ي رسيدن به خداوند مهربان،

و،

سلام

تقديم به فرشته‌ي پرديسم

و رستم دستان شاعري‌ام

و آنانكه بردبار، مرا يار ماندند

به همان ميزان كه بايد

و همان گونه كه شايد

جز آنكه از « او » برايتان خوبي بخواهم كاري از من نمي‌آيد

و سلام

جواب؟

: خويش به خداي بسپار؛

كتابش خوان،

مطيع طِلق هميشه بمان

كم بخور،كم خواب!

سكوت كن بسيار …؛

بشنو نيز؛

نيك وَ بكار!

: جواب؟

بفرما!

« بر دار »

نور

« نور « اگر خواهيم،

» اجازتي « بايست،

كليد، براي كسي است كو شايست…

: شبانه نبايست خوابيد

ـ روي » نور « در روشنايي روز » هست «

شب فقطْش مي توانيم » ديد « ـ

بايد » بها « » داد « و » خريد «

:» دل « گرفته به باران، گرفته به باد،

شسته، رفته،

زمين به شخمْ كشيده كودْ چشانده، مهيا …،

خيره فقط بر » ياد « : » كليد « !

درآي

و آدم گوش به فرمان خداوند نسپرد، خويش و همسرش را از بهشت بيرون برد.

شيطان شاد شد.

آدم و همسرش، پس از سرپيچي از فرمانِ دوري از نزديكي، عريانيِ نافرماني

ديدند و پيِ پوشش خويش دويدند و شـرمگين، جــــــــــــــزاي

 كــــــــــــــرده‌ي خـــــــــــــود ( همطرازي شيطان و رانده

 شدن ) چشيدند.

هوا تاريك،

زمان متولد،

مكان مشهود شد،

و چرخه‌ي جزا آغاز…

: همگي فرو شويد

آن گاه كه نشاني در رسيد

به هوش!

بگيرد آنكه مرا خواهد

و به سوي من آيد،

ديري، دوباره به هوش!،

نشانه نمي‌پايد.

و انسان مانْد و شياطين و شناخت گم شده، گردش ايام با گوناگونه نامهاي

غريبِ قرن، پنجاهمين، دهه، سال، فصل، ماه، هفته، روز، شب، ساعت، دقيقه،

 ثانيه … و كرونومتر هم به بازار زمان تابيد. انسان ولي خوابيد

و خواب ديد خدا شده است …

درِ ماتمِ معنا،

براي همين وا شده است …

خداوندِ مهرين همچنان بي هيچ خشمي مهر ورزيد و مهر ورزيد و مهر ورزيد تا

آدميانْ خويش در تنگناي كرده ديد؛

شيطان خنديد … و خداوند به حساب نشست و كتاب آفريدگان و آدميان بست؛

فرائيان فرا شدند و فروديان پست پست پست.

بازي تمام شد.

انسان،

خيال مي‌كرد كسي است لابد

كه خواب ديده بود خدا شده است…

زلزله تعريف،

سيل، عبور كوه از ته قيف شد

دوزخِ كرده‌هاي ناموزون بشر آتش فشاند

و دنيا به عقبي پيوست.

ثانيه از هم گسست. جاي، ناي شد. روح از پليد كند، پاك، ابديتِ باور كرده‌ي

 خويش ديد.

شيطان هنوز به آدم نادان مي‌خنديد:

… دامن مرا نه جاي گَرد سرزنشي است

كسي است، كه گامِ مرا نه گام نهاد

كام مرا ناكام كرد و نام خداي خويش بلندِ قامتِ كرده نمود،

و رهيده است؛

كسي است و، كه او، مرا بر خداي مــــــن برگزيد و كنون، صداي زفير كرده

شنيده است …

مرا نه جاي سرزنشي است

خويش ملامت كنند متمردانِ بازناگرد

زن و مرد …!

شيطان « هميشه » نيز گوئيا فقط مي خنديد …

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد

شيطان مي‌خندد